pobrane (8)

Nazwą sztuka publiczna określamy trwałe dzieła sztuki współczesnej, przeznaczone do ekspozycji nie w muzeach, lecz na miejskich ulicach, placach promenadach (alejach spacerowych) , skwerach, lotniskach, stacjach metra, w przejściach podziemnych i tak dalej, wśród gromadzących się lub przemieszczających tłumów mieszkańców miasta, przybyszów z prowincji i turystów. Ta publiczna funkcja dzieł sztuki nie jest nowością, pełniły ją i nadal pełnią pomniki. O ile jednak pomniki są pamiątką po zasłużonych ludziach lub ważnych wydarzeniach, to dzieła sztuki publicznej, często zaprojektowane przez artystów o głośnych nazwiskach, po prostu upiększają miasto, a swoją formą – czasami zaskakującą, a nawet zabawną, kontrastującą z powagą architektury – przydają mu ciepła i wdzięku. Niektóry z tych dzieł cieszą się dużą popularnością, na przykład turyści odwiedzający Paryż specjalnie udają się do nowoczesnej dzielnicy La Defence, by zobaczyć Wielki kciuk Cesara, a przybywający do Londynu starają się nie ominąć przewracających się jak kostki domina Budek telefonicznych Davida Macha w dzielnicy Kingston, jeśli zaś droga powiedzie kogoś do Chicago, rezerwuje sobie czas, by obejrzeć wielką Szminkę do ust artysty pop Caesa Oldenburga. Amatorską odmianą sztuki publicznej są tak zwane graffiti: wykonane sprayem przez młodzież malowidła i kompozycje liternicze zazwyczaj pokrywające w formie długich fryzów filary wiaduktów, cokoły domów, wagony kolei podmiejskiej itd.